Boeken, Recensies, Thriller, Young Adult

Recensie: Zelfs als we zwijgen (Marieke Nijkamp)

3 out of 5 stars

Titel: Zelfs als we zwijgen

Auteur: Marieke Nijkamp

Uitgeverij: HarperCollins (6 oktober 2020)

Genre: Young Adult, Thriller 

Aantal bladzijdes: 318

Prijs: € 15,95


Vijf vrienden komen nog één keer samen in een verlaten hut in de bergen voordat iedereen zijn eigen weg zal gaan. Het wordt een weekend om afscheid te nemen, van elkaar en van het spel dat ze de afgelopen drie jaar hebben gespeeld. Maar echt ontspannen wordt het niet, want iedereen heeft zo zijn eigen demonen om tegen te vechten, en allemaal dragen ze hun eigen geheim met zich mee.

Finn vertrouwt niemand meer sinds hij op straat is aangevallen, en zeker Liva niet, die niets deed en toekeek. Maddy treurt om de sportcarrière die ze na een ongeluk heeft moeten opgeven. Carter gaat gebukt onder het gewicht van de loodzware verwachtingen van zijn familie. En Ever? Ever wil dat ze tegen elke prijs doorspelen, tot het spel zich onverwacht tegen hen keert en het een dodelijke wending krijgt…


Marieke Nijkamp is geen onbekende naam voor de liefhebbers van YA thrillers. Waarschijnlijk heb je haar boeken 54 minuten en Voor ik je loslaat weleens voorbij zien komen of zelfs al gelezen. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik nog geen boeken van Marieke Nijkamp heb gelezen, dus mijn eerste kennismaking is dan ook met haar meest recente boek; Zelfs als we zwijgen. Of ze mij heeft kunnen overtuigen om nog meer van haar boeken te gaan lezen? Ik vertel het je in deze recensie.

Het verhaal in Zelfs als we zwijgen begint meteen vanaf de allereerste bladzijde. De vijf vrienden (Ever, Finn, Liva, Carter en Maddy) zijn onderweg naar de verlaten hut in de bergen en er is meteen spanning in het verhaal aanwezig. Het vertelperspectief wordt tussen de vijf vrienden gewisseld waardoor je de nodige informatie krijgt over elk personage. Zo leer je ze allemaal een beetje kennen, maar Marieke Nijkamp zorgt er net niet voor dat je echt met iedereen een band op kan bouwen. Ondanks dat ze allemaal hun eigen problemen hebben, blijven de meeste personages een beetje vlak en emotieloos waardoor ze niet echt sympathie bij de lezer oproepen. Hierdoor maken sommige gebeurtenissen in Zelfs als we zwijgen niet zoveel indruk op de lezer als zou moeten.

“Liva had me spookverhalen over deze plek verteld, en hoewel ik daar geen geloof aan wilde hechten, gingen bij het spookachtige, slepende wijsje mijn nekharen toch overeind staan. Liva had gezegd dat het geluid van een speeldoos het laatste was wat de slachtoffers van de bergen hoorden.” – p. 57

Marieke Nijkamp heeft een hele fijne, spannende, mysterieuze en vlotte schrijfstijl in Zelfs als we zwijgen. Het verhaal leest makkelijk weg door de korte zinnen en goed opgebouwde dialogen. Een mooi onderdeel in Zelfs als we zwijgen is dat er veel diversiteit in het verhaal verwerkt zit. Zo kom je bijvoorbeeld non-binaire personages tegen en Marieke Nijkamp heeft haar taalgebruik hierop aangepast. Als je dit niet gewend bent, kan het zo zijn dat er af en toe zinnen tussen staan die iets minder makkelijk weglezen. Maar op een gegeven moment wen je er wel aan en het is voor non-binaire lezers denk ik heel herkenbaar en fijn om te lezen.

Ik kan jullie vertellen dat Marieke Nijkamp er zeker in geslaagd is om een mooie spanningsboog op te bouwen in Zelfs als we zwijgen. Ze geeft de lezer constant kleine puzzelstukjes waardoor het verhaal in het begin lekker mysterieus blijft. Als lezer kan je zelf mee puzzelen naar wat er precies aan de hand is in Zelfs als we zwijgen. Daarnaast lopen de rillingen af en toe echt over je rug door kleine, griezelige details die Marieke Nijkamp in het verhaal verwerkt. Tijdens het lezen kijk je daarom toch af en toe over je schouder om te zien of je echt nog wel alleen bent. Helaas is het einde van Zelfs als we zwijgen wel een beetje voorspelbaar en is er geen sprake van een spannende twist. Misschien dat er teveel puzzelstukjes zijn gegeven..

Zelfs als we zwijgen van Marieke Nijkamp is zeker een spannende en mysterieuze Young Adult thriller. Het is jammer dat de personages een beetje vlak en emotieloos blijven, want ik weet zeker dat dit het verhaal naar een nog hoger niveau had getild. Ook het einde stelde een klein beetje teleur en was niet verrassend. Desalniettemin is het een erg vermakelijk verhaal waarbij de rillingen tijdens het lezen over je rug lopen. Persoonlijk vond ik het erg mooi om te zien dat Marieke Nijkamp veel diversiteit in het verhaal heeft verwerkt.

Tagged , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.