Boeken, Recensies, Young Adult

Recensie: Stille Duisternis (Fenneke Zwaaneveld)

2 out of 5 stars

Titel: Stille Duisternis

Auteur: Fenneke Zwaaneveld

Uitgeverij: Hamley Books (27 november 2020)

Genre: Young Adult

Aantal bladzijdes: 263

Prijs: € 18,99


Een mysterieus wolkendek verschijnt aan de hemel en hult de wereld in duisternis. De mensen in Vera’s omgeving beginnen zich anders te gedragen. Nog even kan Vera genieten van dat wat ze het liefste doet: schilderen, het liefst bloemen. Maar die verwelken en de kleuren verdwijnen. En buiten dreigt gevaar. 

De veranderingen in Vera’s familie en vriendengroep eisen al haar aandacht op. Thuis lopen de dingen uit de hand, de wanhoop komt steeds dichterbij. En dan verschijnt de schim. Is er nog een weg terug naar het licht?


Na het zien van de mysterieuze cover en het lezen van de synopsis dacht ik dat Stille Duisternis van Fenneke Zwaaneveld een Young Adult Fantasy boek zou zijn, maar dat was het zeker niet. Eigenlijk valt het boek meer binnen het Young Adult Contemporary genre (met een klein vleugje paranormaliteit). Hierdoor had ik andere verwachtingen voordat ik aan Stille Duisternis begon en heb ik die tijdens het lezen bij moeten stellen.

Fenneke Zwaaneveld heeft een heel mooi concept bedacht voor het verhaal dat ze wil vertellen in Stille Duisternis, maar de uitwerking had naar mijn mening wel iets beter gekund. Het verhaal gaat over angst, depressie, boosheid en andere emoties. Mooie thema’s die zeker meer aandacht in boeken verdienen! Ik zal verder niks over het plot zelf verklappen, want dan verklap ik de enige verrassing die Stille Duisternis voor de lezer in petto heeft.

“Verder was er niets. Alleen de schaduw en de stille duisternis. Maar Vera voelde zich ongemakkelijker worden hoe langer ze er was. Ze voelde een overvloed aan emoties zoals woede en verdriet en angst. Diep in het midden van dat alles was haat. Pure negativiteit. Het dreigde haar te overspelen.” – p. 75

Ik vond bijna alle mannelijke personages in Stille Duisternis heel erg vrouwonvriendelijk en het kwam over alsof alle vrouwen maar stom, zwak en niet capabel zijn. Ik snap dat hiermee een bepaald beeld bij de personages gecreëerd moest worden voor het verhaal, maar naar mijns inziens had dit ook op een andere manier gekund en was het ook wel genoeg om 1 personage op deze manier neer te zetten (ipv 4). Ik dacht eerst dat ik een verhaal aan het lezen was dat zich in de jaren 30 afspeelde, met zinnen zoals ‘Niet zeuren, vrouw’. Maar het speelt zich gewoon in de huidige tijd af en dat wekte toch de nodige irritatie op bij mij.

Aan het einde van Stille Duisternis kwam de ware bedoeling van het verhaal tot zijn recht, maar dit ging zo ontzettend snel. Fenneke Zwaaneveld had hier veel meer aandacht aan mogen besteden door het hele verhaal heen. Ze focust zich het deel ervoor te veel op de verkeerde onderwerpen, waardoor de onderwerpen die er het meeste toe doen niet goed aan bod komen. Het verhaal mist hierdoor ook een beetje spanning en diepgang die ervoor zorgt dat je door wilt blijven lezen. Jammer, want er zat heel veel potentie in dit verhaal!

Met pijn in mijn hart kan ik Stille Duisternis van Fenneke Zwaaneveld helaas niet hoger beoordelen dan met twee sterren. Hoewel de onderwerpen (depressie, angst, boosheid) en het plot op zichzelf heel interessant zijn, komt het verhaal niet goed tot uiting. Door verschillende elementen (veel vrouwonvriendelijkheid, focus op verkeerde onderwerpen) blijft Stille Duisternis oppervlakkig en mist het de spanning om door te willen blijven lezen. Het verhaal heeft veel potentie, maar mist de juiste uitwerking.

Tagged , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.