Boeken, Recensies, Thriller

Recensie: Laatste Leugen (Mary Kubica)

Titel: Laatste Leugen

Auteur: Mary Kubica

Uitgeverij: HarperCollins (22 mei 2018)

Genre: Thriller

Aantal bladzijdes: 350

Prijs: €17,99


‘Het is de slechte man, papa. De slechte man zit achter ons aan!’

Clara’s wereld stort in wanneer haar echtgenoot Nick en hun vierjarige dochtertje Maisie betrokken raken bij een botsing. Maisie overleeft het gelukkig, maar Nick overlijdt. Wanneer Maisie nachtmerries krijgt over een enge man en een zwarte auto begint Clara te vermoeden dat iemand het op Nick voorzien had. Volgens de politie is ze getraumatiseerd door het verlies, maar Clara kan haar gevoelens niet negeren en gaat zelf op onderzoek uit. Ze raakt er steeds meer van overtuigd dat Nicks dood niet zomaar een ongeluk was, en laat zich door niets en niemand tegenhouden om achter de waarheid te komen. Maar soms kun je maar beter niet alles willen weten…


In Laatste Leugen wordt het verhaal verteld uit de perspectieven van Clara en Nick. Het heden lees je vanuit Clara, maar het verleden lees je vanuit Nick. Elke keer als je met vragen zit door Clara, worden die beantwoordt door Nick. Hierdoor word je helemaal het boek ingetrokken en is het gewoon niet weg te leggen. Zeker naar het einde toe ga je steeds sneller lezen omdat je graag wilt weten hoe het precies in elkaar zit. Is het echt een ongeluk geweest? Of heeft iemand ervoor gezorgd dat Nick is verongelukt?

Mary Kubica weet zowel Clara, als Nick realistisch neer te zetten. Zoals iedereen hebben ze goede, maar ook minder goede kanten. Bij Nick stapelen de geheimen en leugens zich op. Hij raakt er helemaal in verstrikt. Aan de ene kant denk je waarom vertel je het niet gewoon allemaal aan Clara, maar aan de andere kant snap je toch ook wel dat dit heel moeilijk is.

Clara is in de rouw en je voelt haar verdriet. Ze zit met zichzelf in de knoop en haar leven valt langzaam uit elkaar. Is Nick wel de man die ze gekend heeft? Het is daarnaast begrijpelijk dat ze niet gelooft dat Nick zichzelf heeft doodgereden en dat er iemand anders verantwoordlijk is voor zijn dood. Ze moet en zal iemand de schuld geven. Beide personages hebben hierdoor de nodige psychologische diepgang gekregen om er een literaire thriller van te maken.

“Het verdriet overvalt me op verschillende manieren. Mijn ochtenden breng ik door met droefheid, mijn avonden met melancholie. Als ik alleen ben, huil ik.” – p. 24

Laatste Leugen van Mary Kubica zit echt ontzettend goed in elkaar. Je wordt meegenomen in Clara’s gedachten en die zijn zo logisch dat je er gewoon elke keer in meegaat. Elke keer denk je: ja, we hebben hem. We hebben de moordenaar. En dan blijkt dat je er toch weer helemaal naast zit. Vanaf het begin had ik een vermoeden over de mogelijke dader en dat vermoeden leek op een gegeven moment ook bevestigd te worden, maar op de één of andere manier word je totaal op het verkeerde been gezet door Mary Kubica. Niks is wat het lijkt in Laatste leugen. Alles kan waar zijn, maar alles kan ook een leugen zijn.

Hoe goed het verhaal van Laatste Leugen ook in elkaar zit, ik vond het einde van het boek een klein beetje een anti-climax. Ik had echt een groot spectaculair einde verwacht, maar dat viel een klein beetje tegen. Aan de andere kan had het einde ook wel weer iets speciaals, ik zag het namelijk niet aankomen. Het is fijn om een keer een thriller te lezen die de lezer nog weet te verrassen en dat doet Laatste Leugen van Mary Kubica zeker!

Door de vlotte schrijfstijl van Mary Kubica en de relatief korte hoofdstukken leest Laatste Leugen als een trein. Vanaf de eerste pagina voelt de lezer een onderhuidse spanning, die het hele verhaal lang aanwezig is. Door alle leugens, verlang je naar de waarheid. Maar blijkt die wel zo mooi te zijn als je denkt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *