Auteurs, Boek van de Maand, Boeken

Boek van de Maand: Juni 2021

Elke maand staat er op Magic of Books een nieuw verschenen boek, van een Nederlandse of Vlaamse auteur, centraal. Deze maand is dat De Nepvampier van Sophia Drenth, verschenen bij uitgeverij Hamley Books. Deze auteur ken je misschien wel van haar boekenserie Bloedwetten! Voor deze blog heeft Sophia Drenth een vijftal vragen beantwoord. Hierdoor kom je erachter welke 5 woorden zij gebruikt om De nepvampier te omschrijven en met wie zij wel een slaapfeestje zou willen houden!

De kans is groot dat je de naam Sophia Drenth weleens voorbij hebt zien komen. Zij is namelijk de schrijfster van de boekenserie Bloedwetten. Een dark fantasy, die ontstaan is na een nachtmerrie. Met De nepvampier slaat ze de weg van kinderboeken in, al blijft ook dit boek een beetje griezelig. En onlangs is dit jeugdgriezelboek verschenen bij uitgeverij Hamley Books. Om dit te vieren is De nepvampier van Sophia Drenth in juni het Boek van de Maand op Magic of Books. Lees snel verder om erachter te komen waar De nepvampier over gaat!

Synopsis De nepvampier

Boze darmen, jeuk aan zijn kladden en een reusachtige pukkel op zijn neus. Vladimir von Rotenbeck is geen gewone vampier. Bloed maakt hem ziek tot op het bot, een kwaal die hem de schande van de familie heeft gemaakt.

Vladimir zweert dat hij op de Nacht der Doden weer bloed zal kunnen drinken. Tijdens zijn speurtocht naar een geneesmiddel maakt hij kennis met het waarzegmeisje Naswikka. Zij vertelt hem dat er een groter gevaar op de loer ligt dan boze darmen.

Op de Nacht der Doden zal een vampierjager Knekelstein onveilig maken. Zijn doel: alle vampiers uitroeien. Durft Vladimir een held te worden en zijn moeder en zussen te redden, ook al vinden zij hem een waardeloze nepvampier?

Speciaal voor de ‘Boek van de Maand’-blog heeft Sophia Drenth 5 vragen beantwoord over haar kinderboek De nepvampier. Je leest ze hieronder:

Als je De nepvampier in vijf woorden moest omschrijven, welke zouden dat dan zijn?

Grappig, anders, griezelig, moederliefde, vriendschap.

Grappig: De nepvampier is vooral een grappig boek geworden. Misschien dient de humor als tegenhanger voor wat de sneue Vladimir allemaal meemaakt. Persoonlijk vind ik humor een uitstekend medicijn. Mits juist gedoseerd kun je de vervelendste boodschap ermee verlichten. Wanneer er niets meer te lachen valt (ik ben een fan van zelfspot) kunnen we net zo goed met onze pootjes in de lucht gaan liggen.

Anders: Vladimir is anders dan de andere vampiers en dat doet hem pijn. Anders zijn is niet makkelijk, maar juist in dat anders zijn kan veel kracht schuilen, zelfs  (of misschien juist) wanneer we er niet voor kiezen om anders te zijn dan anderen. Het vergt alleen een beetje moed om dat te kunnen accepteren.

Griezelig: Tja, het kan bijna niet anders dat een boek over monsters ook een beetje griezelig is, maar het was niet mijn bedoeling om een griezelboek puur om het griezelen te schrijven. Het verhaal is vanuit een vampier geschreven, die in een monsterdorp woont. Het zou vreemd zijn wanneer Vladimir bang zou zijn voor monsters. Dat zou namelijk betekenen dat hij bang is voor zichzelf. Nu heeft Vladimir een boel kwaaltjes, maar bang voor zichzelf is hij zeer zeker niet!

Moederliefde: Vladimir zoekt naar genezing, maar eigenlijk is hij vooral op zoek naar moederliefde. Baba de heks begrijpt dat en zoals een wijze, oude heks betaamt heeft ze helemaal gelijk wanneer ze zegt dat moederliefde alles geneest. Niemand kan zonder.

Vriendschap: Vladimir sluit vriendschap met een waarzegmeisje. Naswikka is net zoals hij een vreemde eend in de bijt in het monsterdorp. Niet alleen omdat ze een mens is. En zoals dat gaat tussen vrienden is er het nodige gekibbel en ontstaan er geregeld misverstanden tussen die twee, maar uiteindelijk gaan ze voor elkaar door het vuur.

Wat was jouw inspiratie voor het schrijven van De nepvampier?

Ik heb de eerste versie van dit verhaal langer dan twintig jaar geleden geschreven, dus ik weet niet meer precies wat me allemaal heeft geïnspireerd. Maar dat Vladimir op mijn eigen ervaringen is gebaseerd, dat staat als een paal boven water. Ik heb namelijk ook boze darmen, jeuk aan mijn kladden (ook al weet ik nog steeds niet precies waar die nou precies zitten) en geregeld pukkels. Niet alleen op mijn neus maar soms over mijn hele lichaam.

Net zoals Vladimir ben ik chronisch ziek. Het leek me mooi om een jeugdverhaal over dat onderwerp te schrijven. Ik denk dat het ook de voornaamste reden is dat ik zoveel humor in het verhaal heb gestopt, want ik heb het nooit interessant gevonden om over mijn eigen leven te schrijven. Ik zoek altijd een manier om mijn eigen ervaringen in een ander jasje te gieten. Daarom schrijf ik bijna altijd verhalen met een flinke vleug fantasy erin.

Wat vond je het moeilijkste aan het schrijven van De nepvampier?

Vrijwel niets, om eerlijk te zijn. Vergeleken bij het schrijven van een boek voor volwassenen en vooral een reeks, zoals waar ik nu al jaren mee bezig ben, was dit jeugdboek schrijven een feestje. 

Een van de scènes waar ik moeite mee had, was de scène waarin Vladimir op de vlucht is voor de weerwolven. Dat was even puzzelen voordat alles naar mijn idee goed liep, maar dat is nauwelijks noemenswaardig vergeleken met het geworstel met Bloedwetten.

Waaraan heb je het meeste plezier beleefd tijdens het schrijven van De nepvampier?

Dat ik weer echt heb kunnen genieten van het schrijven. Zoals ik hierboven zeg was het schrijven van dit boek een heel ander avontuur dan ik ondertussen gewend ben. Ik heb tijdens het schrijven van De nepvampier mijn liefde voor het schrijven weer teruggevonden.

Ik was bang dat het een moeilijke klus zou worden. Ik moest het verhaal dat ik twintig jaar geleden had geschreven namelijk drie keer zo dik maken, wilde het als jeugdboek in de schappen kunnen staan. Het kan erg moeilijk zijn om een reeds bestaand verhaal te bewerken, maar uiteindelijk heb ik hier nauwelijks last van gehad. De eerste, volledige versie stond in minder dan zes weken op papier.

Met welk personage uit De nepvampier zou je weleens een dagje willen doorbrengen?

Dat vind ik best moeilijk kiezen. Ik vind ze allemaal zo verschrikkelijk leuk! Nou ja, bijna allemaal. Sommige zijn gewoon stomvervelend. Hahaha. Net zoals in het echte leven. Je kan niet iedereen aardig vinden.

Ik moet toegeven dat ik tot mijn eigen stomme verbazing een zwak heb voor Coco Krekelkop, de eigenaar van Coco’s Koekkies. Hij is best een vervelend typetje, maar ook in hem herken ik mezelf. In hem heb ik mijn ervaringen als standhouder op festivals verwerkt. Ik begrijp hem zo goed, wanneer hij zich druk maakt om een regenbuitje! Maar om eerlijk te zijn kan ik niet kiezen. Ik wil gewoon een pyjamafeestje houden met alle bewoners uit Knekelstein. Mag dat?

Heb jij al iets va Sophia Drenth gelezen? En ben je van plan om De nepvampier te gaan lezen?

Tagged , , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.